1242660097WoKe45Ik probeer mijn blog vooral te gebruiken om positieve zaken te delen met de lezers. Ik heb het idee dat een positieve insteek voor veel mensen meer aantrekkingskracht heeft dan een negatieve.

Ik probeer te voorkomen dat ik mijn blog gebruik om mijn frustratie te uiten over allerlei misstanden in de gezondheidszorg en de voedingsindustrie. Maar soms komt er een artikel langs dat mij zo verbijstert dat ik er wel over moet schrijven.

Dat is ook het geval met het artikel dat op zaterdag 13 april in De Telegraaf stond met de pretentieuze titel “Kanker de baas”. In dit artikel komt prof. dr. René Bernards uitgebreid aan het woord over zijn toekomstvisie voor kanker. Optimistisch stelt hij dat “kanker over twintig jaar een voor 90 procent chronische en goed te behandelen ziekte” zal zijn. Optimisme gebaseerd op vernieuwende wetenschappelijke inzichten die nu echt de ware aard van kanker hebben ontdekt.

Het moge duidelijk zijn dat mijn verbijstering niet te maken heeft met deze toekomstvisie, hoewel ik me afvraag of hier sprake is van een reëel optimisme of een naïef optimisme. En twintig jaar is ook nog wel een hele tijd, een tijd waarin deze vreselijke ziekte nog veel slachtoffers en verdriet zal veroorzaken.

Mijn verbijstering ontstond toen ik dit gedeelte las over chemotherapie: “Jaarlijks geeft de wereld 49 miljard dollar uit aan kankermedicijnen. Daarvan wordt 37 miljard dollar (!) gebruikt om patiënten eigenlijk alleen maar zieker te maken, in plaats van beter. Want je hebt als kankerpatiënt wél de ellendige bijwerkingen, maar je hebt geen baat!

De medische wetenschap heeft er alles aan gedaan, met de case Sylvia Millecam tot het uiterste uitgemolken, om te benadrukken hoe onverantwoord en levensbedreigend alternatief werkende artsen en en therapeuten bezig zijn als het gaat om kanker. Geen middel wordt geschuwd om deze “kwakzalvers” zwart te maken en ze het werk onmogelijk te maken.

In Van Dale, groot woordenboek der Nederlandse Taal, 13e druk staat onder kwakzalver als eerste definitie: “Iemand die nutteloze middelen toepast ter genezing van de een of andere ziekte …..”. Wie de bovenstaande uitspraken van prof. dr. Bernards combineert met deze definitie, kan vervolgens zelf bepalen welke consequenties dit oplevert.

Het is stuitend om te zien hoe de reguliere wetenschap keer op keer de plank misslaat met niet alleen dramatische gevolgen voor patiënt en dierbaren maar ook nog eens gepaard gaand met gigantische kosten die de zorg onbetaalbaar maken. Het meest trieste is echter dat men blijft volharden in een “oogkleppen-mentaliteit” waarbij andersdenkenden worden geridiculiseerd of zelfs vervolgd.

Als het gaat om een zo ernstige en vernietigende ziekte als kanker dan is het zaak de handen ineen te slaan. Door het combineren van de kennis en kunde van de reguliere en de complementaire zorg ontstaat een aanpak waarbij naar mijn mening veel minder dan 20 jaar nodig is om betere resultaten te bereiken. Een aanpak waarin preventie op de voorgrond komt te staan en de behandelingen veel minder ingrijpend zullen zijn voor de patiënten.

Maar vooral een aanpak, waarbij uiteindelijk maar één ding telt: niet het ego, niet de verdiensten, maar het belang van de patiënt en zijn/haar dierbaren!

Geef een reactie